در آینده‌ای دور، یک وحشی که تنها برای کشتن آموزش دیده است، راهی به درون جامعه نامیرایان بی‌حوصله پیدا می‌کند؛ جامعه‌ای که به تنهایی دستاوردهای بشریت را حفظ کرده است.

پولین کیل (۱۹۱۹-۲۰۰۱) بدون شک یکی از بزرگترین نام‌ها در نقد فیلم بود. او که متولد کالیفرنیا بود، اولین نقد خود را در سال ۱۹۵۳ نوشت و در سال ۱۹۶۸ به «نیویورکر» پیوست. کیل که به خاطر سبک نوشتاری بسیار جسورانه و پرشور خود ستایش و به دلیل نقدهای ذهنی و گاه بی‌رحمانه‌اش مورد انتقاد قرار می‌گرفت، نوشته‌هایش به شکلی تازه و عمیق در تجربه او از تماشای فیلم به عنوان یک تماشاگر ریشه داشت. او به یک اندازه محبوب و منفور بود؛ محبوب برای منتقدان دیگری که به شدت تحت تأثیر او بودند و منفور برای فیلمسازانی که فیلم‌هایشان را در هم می‌کوبید. کیل فیلم‌هایی را که از آن زمان به آثار کلاسیک تبدیل شده‌اند، مانند «اشک‌ها و لبخندها» نابود کرد و از آثار دیگری مانند «بانی و کلاید» تمجید کرد. او همچنین از دشواری‌های همیشگی زنان در سینما و نقد فیلم آگاه بود و سرسختانه با سکسیسم، هم در نقدهایش و هم در حضورهای رسانه‌ای‌اش مبارزه کرد.

ملاقاتی بسیار ویژه میان ویلموش ژیگموند، فیلمبردار افسانه‌ای آمریکایی و پیر فیلمون، کارگردان جوان فرانسوی. سفری شخصی با درخشان‌ترین سایه‌ساز سینما و دوستانش.

پرتره‌ای صمیمانه از فیلم‌ساز نمادین، جان بورمن، که توسط دخترش کاترین کارگردانی شده است. این داستان که از طریق رابطه پدر و دختری روایت می‌شود، سفری است درباره فیلم‌سازی، درگیری‌های خانوادگی، عشق و آشتی.